مناجات
نيايش در مقام التجاء به خداى تعالى
خدايا اگر خواهى كه از ما در گذرى ، پس به سبب تفضل تو است. و اگر خواهى كه ما را عذاب كنى پس به موجب عدل تو است ، پس به آئين انعام خود عفو خويش را بىدريغ بما ارزانى دار ، و به سنت گذشت خود ما را از عذاب خويش ايمن ساز. زيرا كه ما تاب تحمل عدل ترا نداريم ، و بىمدد عفوت براى احدى از ما نجاتى نيست.
اى بى نياز بى نيازان ، اينك ما بندگان توئيم در پيشگاه تو ، و من از همه محتاجان بتو محتاج ترم. پس به توانگرى خود فقر ما را جبران كن و رشته اميد ما را با تيغ دريغ مبُر كه اگر چنين كنى كسى را كه از رحمت تو نيكبختى طلبيده بدبخت ساختهاى ، و آن را كه از فضل تو اعانت خواسته نوميد كردهاى ، پس در اين صورت بازگشت ما از طرف تو بسوى كه خواهد بود ؟ و از در خانه تو به كجا خواهيم رفت؟
منزهى تو اى خدا ، از آنكه ما را از درگاه خود برانى مائيم آن درماندگان كه اجابتشان را واجب ساختهاى ، و مائيم آن گرفتاران رنج كه رفع گرفتارى را به ايشان وعده دادهاى.
(صحیفه سجادیه )