در زمان سلطنت خسرو پرويز بين ايران و روم جنگی در گرفت و در اين جنگ ايرانيان پيروز شدند و قسطنطنيه كه پايتخت روم بود بمحاصره ي ارتش ايران در آمد و سقوط آن نزديك شد . هرقل پادشاه رم چون پايتخت را در خطر ميديد دستور داد كه خزائن جواهرت روم را در چهار كشتي بزرگ نهادند تا از راه دريا به اسكندريه منتقل سازند تا چنانچه پايتخت سقوط کرد گنجينه ي روم بدست ايرانيان نيافتد . اينكار را هم كردند . ولي كشتيها هنوز مقداري در دریا نرفته بودند كه ناگهان باد مخالف وزيد و چون كشتيها در آن زمان با باد حركت مي كردند ، هرچه ملاحان تلاش كردند نتوانستند كشتيها را به سمت اسكندريه حركت دهند و كشتي ها به سمت ساحل شرقي دریا كه در تصرف ايرانيان بود در آمد .ايرانيان خوشحال شدند و خزائن را به تيسفون پايتخت ساساني فرستادند .  ایرانیان خوشحال شدن و چون اين گنج در اثر تغيير مسير باد بدست ايرانيان افتاده بود و برای آن زحمتی نکشیده بودن آنرا  " گنج باد آورده "  نام نهاد . این ضرب المثل از آن تاریخ رایج گردید .



با تمام وجود گناه کردیم ، نه نعمت هایش را از ما گرفت نه گناهانمان را فاش کرد. بیندیش اگر اطاعتش کنیم چه میکند.