معلى‏بن خنيس از امام صادق (علیه السلام)، روايتى را در مورد نوروز نقل كرده اند :

نوروز روزى است كه خداوند در آن از بندگان خويش ميثاق گرفت كه جز او را عبادت و پرستش نكرده و به او شرك نورزند و به فرستادگان و پيامبرانش و نيز ائمه هدى ايمان بياورند. اولين روزى است كه خورشيد در آن طلوع كرد و باد در آن وزيدن گرفت و در آن روز درخشندگى زمين خلق شد. روزى است كه كشتى نوح بر كوه جودى كناره گرفت و روزى است كه افرادى كه از خانه‏هاى خود خارج شده و به آزمايش الهى از دنيا رفتند،  و مجددا به دنيا بازگشتند. در اين نوروز است كه جبرئيل بر پيامبر اكرم صل‏الله‏عليه‏وآله  نازل شد و درست در همين روز است كه پيامبر اسلام،  حضرت على را بر شانه خود گذاشت تا او بتهاى قريش را از بيت الحرام پايين كشيد و آنها را درهم شكست. روزى است كه پيامبر به اصحابش دستور داد تا در مورد خلافت و ولايت مؤمنان با حضرت على عليه‏السلام بيعت كنند و در همين نوروز بود كه پيامبر صل‏الله‏عليه‏وآله  ، على عليه‏السلام  را به سوى جنيان فرستاد براى او از آنان يعت‏بگيرد.  روزى است كه براى حضرت على بيعت مجدد گرفته شد و نوروز روزى است كه حضرت على  عليه‏السلام  بر اهل نهروان پيروز شد و ذوالثديه را كشت و روزى است كه قائم ما در آن روز ظاهر مى‏گردد و بالاخره نوروز روزى است كه قائم ما در اين روز بر دجال پيروز مى‏شود و او را بر زباله‏دان كوفه آويزان مى‏كند و هيچ نوروزى نيست مگر آنكه ما در آن روز توقع ظهور حضرت حجت، عجل‏الله‏تعالى‏فرجه‏الشريف، را داريم چرا كه اين روز، از روزهاى ما و شيعيان ما است كه عجم (ايرانيان) آنرا گرامى داشته .....